czwartek, 12 września 2013

Spojrzeć łagodnie

Mamo,

zarzuć matematykę ciała swojego. Po co Ci te proporcje, rozmiary, obwody, wielkości? Jak długo jeszcze z dezaprobatą spoglądać będziesz w stronę lustra? Niezadowolona, wymagająca, wiecznie głodna. Zmęczona po nocy, po gotowaniu, po sprzątaniu i treningu , a jakże!. Max spalanie, jeszcze wyżej, jeszcze mocniej. Brzuch na wdechu. Tam już chyba nic nie oddycha… Ledwo dycha!

A jeszcze niedawno żyło w łonie Dziecię Twoje. Przez Twe ciało współtworzone, karmione, noszone, urodzone. Nie było łatwo Mamo, o nie! Ale ciało Twe mądre wspomagało, podpowiadało.  Pory na drzemki wybierało, reklamy wzruszające. I śledzia do mandarynki koniecznie.

Twe ciało Cię nie oszuka, nie wystawi do wiatru, nie zakpi z Ciebie, jeśli je dobrze traktować będziesz. Spójrz  łagodniej, zmruż oczy na niedostatki w pewnych miejscach i nadwyżkę w innych (te proporcje nigdy się nie wyrównają Kobieto!). Pogłaszcz, szepnij czułe słówko. Nie potrafisz? To przynajmniej nie karć. Zawrzyj kontrakt, o dobrym traktowaniu – relaksie w wannie, kaszy w garze i rozciąganiu na dywanie.

Piękna jesteś Mamo.

Widzę życie w Twoim ciele, uśmiech w oczach niewyspanych, blask włosów potarganych. Nie wciągaj brzucha, noś Go dumnie, proszę Cię! Umów się ze mną na herbatę z ciastem, sernik byłby wskazany. Śmiej się w głos, aż wszystkie kompleksy wystraszysz. Swoje i moje. Sama w tym nie siedzisz!

http://www.abeautifulbodyproject.com


Tato,

spójrz na Matkę Dziecka Twojego raz jeszcze. Na jej ciało z historią zapisaną w bliźnie po cięciu, rozstępach na piersiach i nierównościach na udach. To tam właśnie rozgrywała się walka, którą wszyscy wygraliście. O życie nowe, o przeżycie. Wykarmienie.

Nie znajdziesz piękniejszego ciała, oczu kochających i dłoni dbających, niż to, które zasypia obok Ciebie. Jeśli zasnąć może. Tato.

Wesprzyj, jeśli sama nie może Matka spojrzeć na zmiany swoje. Dziecka nie oszukasz, dziecię wyczuje napięcie i spięcie mięśni. Nie polubi tonu głosu wymagającego od siebie, od Ciebie, od Niego. Krytykującego siebie. Mama, nie lubi siebie?


Można nie lubić siebie? 

Mamo?


Kolejny wpis zagości wyjątkowo w innym miejscu. Śledźcie nas na profilu Mama Mirona na Facebook'u


68 komentarzy:

  1. Piszesz zawsze tak, że mam ciary na ciele!
    Dzisiejszy post nie do końca mówi o mnie, o nas, ale poruszasz bardzo trudny temat dla wielu kobiet.

    Ja mamą jestem, ale szczęśliwą sama ze sobą nawet po ciąży i po tych 16 kg ;). Wciąż patrzę w lustro jak na kobietę zmysłową i tak sobie myślę, że fakt bycia mamą tylko zwiększył moją wartość! Mąż mój też, choć na pewno widzi ze się zmieniłam, docenia moje piękno i marzy o drugim dziecku.
    Wystarczy tylko chcieć czuć się piękną i spojrzeć na siebie łaskawszym okiem, a i Tata będzie tak patrzył :))
    Tego nam wszystkim życzę :*
    www.krainapaozji.blogspot.fr

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Szczęśliwa Ty. Mądra Ty. Wspierający mąż, to więcej niż połowa sukcesu. Ściskam!

      Usuń
  2. Wzruszyłam się okropnie :)Pięknie napisane . Nic dodać, nic ująć

    OdpowiedzUsuń
  3. Ale strunę szarpnęłaś, Mądra Kobieto.
    Aż mnie ścisnęło niewygodnie w dołku.
    Ale każdy powinien to przeczytać. I przemyśleć dobrze.
    Piękne! Brawo!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję Dzielna! Jak szarpnęło, to bardzo dobrze! Ściskam Ciebie mocno!

      Usuń
  4. Wzruszające słowa, dziękuję. pozdrowienia :)

    OdpowiedzUsuń
  5. No i znowu się popłakałam :( Ciągle uczę się polubić moje nowe ciało - tragedii nie ma, ale nie jest też tak jak było przed ciążą. Mam nadzieję, że niedługo mi się to uda...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Aniu, płacz sobie:) Właśnie do Ciebie najbardziej kieruję zaproszenie na sernik z herbatą. Myślę, że mamy dużo do pogadania:)

      Usuń
    2. Na pewno do pogadania wiele mamy :) Ale wiesz taka mnie myśl naszła jeszcze teraz, że w porównaniu z początkami bloga, o wiele cieplejsze i spokojniejsze są Twoje posty. Widać, że akceptacja przyszła - bardzo się cieszę i całuję :*

      Usuń
    3. Widzisz, do tego właśnie było mi potrzebne to pisanie:) Jestem też przykładem, że nic się samo nie dzieje, ale można naprawdę dużo jak się chce. Dziękuję:)

      Usuń
  6. Nie byłam w stanie nie popłakać się przy Twoim wpisie.
    Piękny, brak mi słów.
    Pozdrawiam serdecznie!!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję bardzo! Łzy czasami są wskazane. Również ściskam!

      Usuń
  7. A ja przeciwnie. Ja nie płaczę ale uśmiecham się, bo myślę, że fajna to lekcja akceptcji samej siebie. Mnie tez nie wszystkie zmiany łatwo było zaakceptować i nie o ciele tylko mówię. Już temat przerobiłam, już chyba mam za sobą te trudne momenty z tym związane ale łatwo nie było. Szkoda, że nie pisałaś wtedy bloga...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Cudownie, że o tym napisałaś!Wtedy bloga nie pisałam, ale teraz już będę pisać:)

      Usuń
    2. Pisz, pisz. Własnie o tym, że warto sie postarać patrzeć na siebie łaskawszym okiem. To działa :)

      Usuń
  8. mieszkanie po dwójce, pracuję z doskoku nad nim, jest kilka mocnych stron i kilka tych co grymas na buzi powodują, ale kurcze ja mam dwójkę the best-ciaków ze mnie to to powstało i duma zwycięża mankamenty

    OdpowiedzUsuń
  9. Ja siebie nie lubię, chciałabym schudnąć, mieć ładniejsze ciało. Tak dla siebie, ale to i tak walka z wiatrakami. Może dlatego, że przed ciążą już sprawiało wiele do życzenia.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ciało jest ciałem - zawsze może być lepsze niż jest. Szkoda, że piszesz o tym, że siebie nie lubisz... nawet czytając to jest mi jakoś nieswojo. Przykro mi. Ściskam mocno!

      Usuń
  10. A ja mam inne odczucia. Po ciąży wreszcie fizycznie poczułam się kobietą. Pojawił się biust, którym przecież wykarmiłam synka, poszerzyły biodra, które nosiły młodego przez ponad 9 długich miesięcy, nagle okazało się, że mam wcięcie w talii. A że rozstępy? Nad nimi na początku trochę biadoliłam i nadal uczę się traktować je jak ordery za męstwo:D

    Teraz kończę drugi miesiąc następnej ciąży i już zauważam, że centymetrów w pasie zaczyna przybywać. I znów kocham te centymetry:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dzielna, cudowna Mama. Dziękuję za Twój komentarz! Życzę wszystkiego dobrego w tym pięknym czasie!

      Usuń
  11. Zawarłaś w tym poście wszystko, co ważne jest, co mądre, co nasze, co dla nas i o nas...:)
    Nie możemy liczyć na akceptację innych, dopóki same siebie nie zaakceptujemy a jak to zrobimy, to świat jest nasz, bo pewnym krokiem przemierzamy go wtedy:)

    Uwielbiam Twoją mądrość :*

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A ja uwielbiam jak do mnie zaglądasz i piszesz:) Dziękuję! Ściskam Ciebie bardzo mocno!

      Usuń
  12. Poplakalam sie... Bo sama przeciez niemal codzien spogladam w lustro i wzdycham... Nad blizna, nad rozstepami, nad "oponka", ktora za nic nie chce zniknac... Nad piersiami, ktore nadal sa pelne mleka, ale juz za kilka miesiecy beda puste i obwisle...
    Ale potem sobie przypominam, ze ten brzuch to pozostalosc po 18 miesiacach kiedy nosilam pod sercem moje dzieci. Ze te piersi przez pierwsze 5 miesiecy zycia obojga byly ich jedyna "butelka". Ze to nie przez obzarstwo i lenistwo przybylo tych kilka kilogramow, ale przez wykreowanie tych dwojga nowych ludzi.
    I tak troche lepiej sie robi na sercu... ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wzruszył mnie Twój komentarz... dziękuję, że się podzieliłaś swoimi odczuciami. Pozdrawiam!

      Usuń
  13. Ale pięknie napisane, żeby się cieszyć życiem trzeba przede wszystkim akceptować siebie, pozdrawiam :-)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Prawda stara jak świat! Również pozdrawiam!

      Usuń
  14. Witam i u Ciebie :) Ja powoli się akceptuję. Zastanawiam się tylko, czy aby nie z lenistwa. :D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. witam! A czy to ważne, jaki jest powód? Ważne, że jest dobrze:) Pozdrawiam!

      Usuń
  15. Wrócę do tego jak mój mały się urodzi, a ja będę miała miliardy kompleksów... Widziałam tę sesję - moim zdaniem jest piękna, mimo że nie pokazuje idealnych ciał młodych modelek :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wcale nie jest powiedziane, że kompleksy po urodzeniu dziecka muszą być! Tego Tobie życzę:)

      Usuń
  16. ciary mi wyszły po przeczytaniu :)

    Ja po ciąży bardziej akceptuję siebie, mimo wielu nadprogramowych kilogramów, mimo rozstępów, mimo tego, że moje piersi również są inne. Ba, nawet 'polubiłam' moje nowe ciało :) te wszystkie 'mankamenty' to taka pamiątka po okresie ciąży, wzruszają mnie nawet trochę :P

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Masz rację, mnie też coś wzrusza w moich niedoskonałościach (niektórych:))

      Usuń
  17. Wspanialy tekst. I zdjęcie takie..piękne! Rzeczywiście w podobnym tonie się rozpisałyśmy. Czyżby nadchodzącą jesień takie myśli do nas ściągała? :)

    OdpowiedzUsuń
  18. Dziękuję! Nie wiem, czy to jesień, czy wszechobecny pęd, żeby po porodzie wyglądać lepiej niż przed:(

    OdpowiedzUsuń
  19. To ważne słowa
    i potrzebne tak wielu kobietom

    Ja cały czas jeszcze z zazdrością zerkam na wszelkie oznaki macierzyństwa.
    Moje ciało nie chce utrzymać w sobie nowego życia na dłużej niż na chwilę.
    I powoli zaczynam wątpić, czy kiedykolwiek doczekam się mojego prywatnego cudu...

    http://mamnadzieje4.blog.pl/2013/09/16/jesienne-przesilenie/

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję za Twój głos tutaj, jest dla mnie bardzo ważny. Ściskam Ciebie ciepło i jestem dobrej myśli.

      Usuń
  20. Słyszałam o tym projekcie - widziałam zdjęcia. W świecie photoshopowej idealizacji ludzkiego ciała - gdy każda pani z pisma i z ekranu telewizora czy monitora komputera emanuje nieskazitelnie gładkim, wolnym od jakichkolwiek blizn, cellulitu i zmarszczek ciałem takie projekty dają do myślenia!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. I nagle okazuje się, że takie nieidealne ciało również może być ciekawe i piękne. Przede wszystkim ma swoją historię!

      Usuń
  21. Pamiętam troszkę jak przez mgłę, że byłam tak bardzo zajęta Nim - nie sobą, że nawet nie zauważyłam, jak po 10-ciu miesiącach wisiały na mnie wszystkie ciuchy (nawet te sprzed ciąży), a ciało - można/trzeba się do niego pouśmiechać to tylko kawałek skóry okalający kości, co gości dobre dusze - w oczy lepiej spojrzeć one odbijają dobre blaski :)))))))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Maryś, ja tego doświadczyłam po siedmiu miesiącach:) Ostatnio przeczytałam, że tak się dzieje, jak kobieta lubi się i ze sobą nie walczy! To by się zgadzało w kontekście zaglądania w głąb duszy! Pozdrawiam Ciepło!

      Usuń
  22. Nasze ciała to nasza historia, świadectwo życia... widziałam te zdjęcia mówią same za siebie, macierzyństwo jest piękne mimo że zostawia ślady , nie tylko w postaci dzieci...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak, te zdjęcia naprawdę zatrzymują na dłużej!

      Usuń
  23. piękny post!!! bardzo się cieszę że do mnie wpadłaś...masz jeszcze sernik?????:)))))) pozdrawiam gorąco

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję! I ja się cieszę, bo u Ciebie piękne rzeczy! U mnie zawsze coś jest, nawet coś z niczego!I drzwi zawsze otwarte:)

      Usuń
  24. Odpowiedzi
    1. Dziękuję. Ściskam Ciebie mocno i dziękuję, że zostałaś:)

      Usuń
  25. Świetny projekt, piękne zdjęcia...
    Moje ciało, po dwóch ciażach i jednym cc zmieniło się, ale nadal je lubię...nawet krzywą blizną po cc poluiłam :)
    Świetny blog! :)
    Zapisuję do ulubionych :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Moja też krzywa:) Dziękuję za miłe słowa i pozostanie:) Do kolejnych spotkań zatem!!!

      Usuń
  26. Wpis jest dość mocny. Muszę chyba znów polubić siebie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To, co prawdziwe rusza najbardziej. A zamiast "muszę", po prostu pobądź ze sobą. Pozdrawiam ciepło!

      Usuń
  27. ajjj...wzruszyłam się.... pieknie napisane!

    OdpowiedzUsuń
  28. Pieknie napisane...tak prawdziwie...ja nauczyłąm się już siebie akceptować dawno...moje chude ciało...mały biust...i teraz bez wstydu bikini założyłam chociaż skóra na brzuchu i nie tylko po dwójce dzieci już taka jak dawniej nie jest...a piersi jędrności swej nie mają...ale dla męża jestem idelna...siebie akceptuję i dobrze mi z tym:)

    OdpowiedzUsuń
  29. Cudne słowa.... uwielbiam tu zaglądać!!

    OdpowiedzUsuń
  30. Podoba mi się to, jak delikatnie Pani pisze :)

    OdpowiedzUsuń
  31. Wspaniały, mądry tekst... Zajrzałam na chwilę, zostanę na dłużej :-). Pozdrawiam ciepło

    OdpowiedzUsuń
  32. Witaj Mamo Mirona. Gratuluję napisania jednego z tych bardzo mądrych i takich prawdziwych tekstów z jakimi miałam do czynienia kiedykolwiek. Masz bardzo lekkie i jednocześnie bardzo nasycone emocjami pióro i z całą pewnością będę stałą bywalczynią Twojego blogowego zakątka. Pozdrawiam cieplutko!

    OdpowiedzUsuń

Bardzo dziękuję za Twój komentarz!